Kiedy oglądam mecze Chelsea Londyn, jestem pod wrażeniem gry Didiera Drogby. Ten facet jest niesamowity! Prawdziwy taran.

Mój syn Maciek rozmawiał kiedyś z obrońcą, który musiał z nim walczyć. Gość bierze dwóch obrońców na plecy, biegnie w stronę bramki i strzela gola. Silny piłkarz, ale grający z finezją. Właśnie tego uczę napastników. Jeśli dostajesz dośrodkowanie, to nie uderzaj z całej siły. Czasem wystarczy tylko dołożyć nogę.

Za moich czasów taką posturą jak Drogba dysponował ś.p. Roman Ogaza z Szombierek Bytom. Faceta nawet trzech, czy czterech obrońców naraz nie mogło przepchnąć. Kogoś takiego Zbyszek Boniek jako piłkarz potrzebował w reprezentacji. Żeby przetrzymał piłkę, ściągnął na siebie obrońców i podał do wychodzącego na wolną pozycję Bońka. Proste, co?

Który z polskich piłkarzy może być teraz drugim Drogbą? Myślę, że szansę na to ma Robert Lewandowski. Kiedyś „Lewy” przyjeżdżał do mnie na treningi, mama go przyprowadzała. I pokazywał spore umiejętności. Przede wszystkim chłopak umie utrzymywać się przy piłce. Czeka i czeka na sytuację, a kiedy ona przychodzi, to z zimną krwią ją wykorzystuje. A to jest cholernie trudne.

Lewandowski ma łatwiej niż niektórzy. W Lechu chuchają na niego i dmuchają. Wszystko jest podporządkowane temu, żeby było mu dobrze. To tak jak kiedyś w kadrze Jacka Gmocha. Któryś z piłkarzy przypadkiem kopnął Grzegorza Latę podczas przebieżki po lesie. Gmoch się wściekł i chciał gościa wyrzucić z kadry! Krąży legenda, że trener później przez kilka godzin ganiał winowajcę po lesie.

A propos lasu. Piłkarz musi być jak lis na polowaniu między drzewami. Kilka godzin siedzieć w bezruchu, by w końcu zaatakować! Albo jak snajperki w izraelskiej armii. Usłyszałem ostatnio, że w Izraelu 13 kobiet przeszło trudną selekcję. Miały 24 godziny siedzieć i się nie ruszać, a potem trafić do celu z 1000 metra.
Nie oczekuję, żeby nasi piłkarze trafiali do siatki z 1000 metrów. Z takiej odległości to nawet Seba Janikowski nie dokopie do bramki. Niech najpierw zaczną więc trafiać z pięciu.